Spring naar inhoud

When the paint gets a face

maart 10, 2018

A customer asked me to paint his daughters portrets. The portrait is one of my favorite genres. I hardly remember names, but never forget someones face. I like to watch people and when I am making portrets I’m allowed to watch!

Painting a portrait is a very nice and complex job. Every small adjustment brings a small chain reaction and demands that you go all over the portrait again. One of the requests for this assignment was to let the light come from the left (like the other portraits in the customer’s family gallery). I put both sisters in front of a window, but light from one side produces a monotonous portrait, so I used some lights in the room as well. The light coming out of the window is cool (blue) and the other light in the roomis warm (yellow / orange). This is clearly visible in the portrait of Zara.

Another wish was to paint the ladies with a “loose touch”. The client knows my self-portraits. The faces of his daughters however, in my opinion, required a worked-through, finer approach. Because as a young woman they have a softer skin and no messy hairdo. In a young face “does not happen” so much. The skin is tight, there is almost no drawing under the eyes and near the mouth. As a result, I find such a young face incredibly difficult to paint.

In my first sketches the ladies looked down (so they could look at their phone while I was studying them), but  their father clearly said that the ladies really had to look at me, so that we could see their eyes.

It was a big job. But I enjoyed it. The moment that the paint gets two eyes staring at you, is magical.

 

“Verf krijgt een gezicht”

Een Haagse klant vroeg me om zijn dochters vast te leggen. Het portret is één van mijn favoriete genres. Ik onthoud nooit namen, maar gezichten raak ik nooit kwijt. Ik kijk graag naar mensen en tijdens het portretteren ben je ook geëxcuseerd om dat te mogen doen.

Een portret schilderen is een hele leuke en complexe klus. Iedere kleine aanpassing brengt een kleine kettingreactie teweeg en eist dat je weer helemaal over het portret heen gaat. Één van de verzoeken bij deze opdracht was om het licht van links te laten komen (zoals de overige portretten in de familiegallerij van de klant). Ik heb beide zusjes daarvoor bij een raam gezet, maar licht van één kant levert een eentonig portret op dus ik heb ook nog wat zacht kunstlicht van de andere kant laten komen. Het licht dat uit het venster komt is koel (blauw) en het kunstlicht is warm (geel/oranje). In het portret van Zara is dit goed te zien.

Een andere wens was om de dames met “losse toets” te schilderen. De opdrachtgever kent mijn losse zelfportretten. De gezichten van zijn dochters vroegen naar mijn idee echter om een doorwerkte, fijnere aanpak. Want zij hebben als jonge vrouw geen hoekig gezicht en geen warrig kapsel. In een jong gezicht “gebeurt” nog niet zoveel. De huid is strak, er zit haast geen tekening onder de ogen en bij de mond. Daardoor vind ik zo’n jong gezicht waanzinnig moeilijk om te schilderen.

In mijn eerste schetsen keken de dames naar beneden (zo konden ze wat op hun telefoontje kijken terwijl ik hen stond te bestuderen), maar bij het zien van deze schetsen zei hun vader duidelijk dat de dames mij echt aan moesten kijken, zodat ze iedere toeschouwer straks ook aan kijken als ze aan de muur van zijn kantoor hangen.

Het was een grote klus. Maar ik heb ervan genoten. Het moment dat verf een gezicht wordt, en twee ogen je opeens aanstaren, is magisch

Advertenties

From → Uncategorized

Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: